Epiphone 1963 Firebird I InvernessGreen

Wstęp do modelu Epiphone 1963 Firebird I InvernessGreen

Epiphone 1963 Firebird I to gitar elektryczna dostępna od lutego 2024 roku, odtworzenie klasycznego modelu z lat 60., wyróżniająca się nietypowym kolorem Inverness Green. Ten model ma korpus oraz szyjkę z mahoniu, podstrunnicę wykonaną z indyjskiego wawrzynu oraz charakterystyczny dla Firebirda profil szyjki z 1963 roku.

Konstrukcja i wykonanie

• Korpus: Masywna, z mahoniu, bez dodatkowego topu, co przekłada się na tradycyjny, ciepły rezonans i lekkość, waga instrumentu to około 3,5 kg, co jest zaskakująco niskim wynikiem jak na Firebirda.
• Szyjka i podstrunnica: Wklejana szyjka z mahoniu i orzecha włoskiego, podstrunnica z indyjskiego wawrzynu z 22 progami oraz inkrustacjami w formie kropek. Menzura wynosi 629 mm, co odpowiada standardowi longscale, a profil szyjki jest typowy dla modelu z 1963 roku.
• Elektronika: Jeden przetwornik typu humbucker, Epiphone Custom Shop Alnico 5 Mini-Humbucker, zamontowany przy mostku stopbar wrap-around, co zapewnia bezpośrednie i dość jasne brzmienie z ograniczonym „twangiem" charakterystycznym dla gitar typu Telecaster.
• Mechaniki: Oryginalne klucze w stylu Kluson Banjo, cięższe, ale świetnie sprawdzające się w stroju i stabilności tunningu.
• Akcesoria: Gitara jest sprzedawana z dużą, skórzaną walizką, która waży więcej niż sam instrument i jest na tyle duża, że mieści również większe gitary basowe typu Precision Bass.

Ergonomia i gra

Firebird to konstrukcja znana ze swojej specyficznej, wydłużonej formy korpusu i dość znacznej kopułowatości główki, która podejrzanie przemawia za kopflastym wyważeniem. Ten model potwierdza ten stereotyp, szczególnie widoczny na wadze i balansem, co oznacza, że na scenie zaleca się systemy zabezpieczeń typu straplock, by mieć pewność stabilności.

W moim egzemplarzu ustawienie fabryczne pozostawiało pewne zastrzeżenia, zwłaszcza do wysokości strun, przy równym, prostym gryfie struny były zbyt wysoko, powodując utrudnienia gry, natomiast po optymalizacji sangle przestrzeń i wysokość zostały dostosowane, choć wymagało to korekty intonacji, ponieważ mostek jest nierozdzielny i nie oferuje indywidualnej regulacji każdego strunu. Specyficzne nacięcia na mostku dla niektórych strun (D i G) okazały się niedopasowane do zastosowanego kompletnego zestawu strun 10-46.

Brzmienie

Mini humbucker od Epiphone, w konfiguracji przy mostku, charakteryzuje się dźwiękiem precyzyjnym i jasnym, lecz mocno różniącym się od klasycznego twangu gitary typu Telecaster. Brzmienie jest w dużej mierze zależne od techniki gry i ustawień gałek potencjometru. Nie znajdziemy tu klasycznego brzmienia Les Paula ani barwy Johnny'ego Wintera, tonalność plasuje się pomiędzy Telecasterem a modelem SG Junior.

Podsumowanie i wnioski

Epiphone 1963 Firebird I InvernessGreen to gitara o wyrazistym, nietuzinkowym designie oraz wyraźnej kopflastości, która może wymagać adaptacji technicznej i scenicznej. Wykonana solidnie z wysokiej jakości materiałów, ale z ograniczeniami w dostosowaniu intonacji i ustawień mostka. Instrument jest świetną propozycją dla muzyków poszukujących charakterystycznego wyglądu i surowego, precyzyjnego brzmienia na pograniczu vintage i współczesności, ale bez oczekiwań klasycznych brzmień Gibsona czy Telecastera.